Krośnice to doskonały przykład, jak z niedużej wsi zrobić dobrą atrakcję turystyczną. Niewątpliwie największym magnesem jest Krośnicka Kolej Wąskotorowa, która oferuje nostalgiczną przejażdżkę po zespole pałacowo- parkowym. Na miejscu jest także wypożyczalnia rowerów wodnych, a to także doskonała zabawa dla całej rodziny. Kilkaset metrów dalej znajduje się Park Wodny „Krośnicka Przystań, oferujący baseny pływackie, rekreacyjne oraz strefę Spa. W tym miejscu można również wypożyczyć rowery turystyczne i udać się na wycieczkę wokół Stawów Krośnickich. Do wyboru jest kilka bezpiecznych tras, na które trzeba zarezerwować sobie co najmniej dwie godziny. W trakcie tego przejazdu można zaobserwować wiele gatunków ptaków, które przesiadują na licznych wysepkach. Krośnice są jeszcze stosunkowo mało znanym miejscem, lecz w pełni godnym polecenia. Można tu przyjechać na cały dzień, ponieważ dostępna jest także dobra baza gastronomiczna, dopełniająca wszystkie atrakcje.

Krośnicka Kolej Wąskotorowa jest jedną z największych atrakcji turystycznych Krośnic i okolic. Nic w tym dziwnego, ponieważ widok dymiącego parowozu oraz podróż po blisko 3-kilometrowej trasie wśród szumiących drzew, śpiewających ptaków nie zdarza się często.
Kolejka kursuje w sezonie od maja do końca września na terenie Zespołu Pałacowo – Parkowego Krośnice – Wierzchowice, przez który przebiega kilka szlaków turystycznych. W tygodniu kursy obsługuje lokomotywa spalinowa natomiast w weekendy parowóz.
Na trasie przejazdu jest 5 mniejszych stacyjek, na których umieszczono tablice tematyczne, tworzące ścieżkę edukacyjną o nazwie „Dolina Baryczy w miniaturze”. Podczas przejazdu turyści poznają piękno Doliny Baryczy.Duma krośnickiego taboru – parowóz Px48-1907, wyprodukowany w 1955 roku w Fabryce Lokomotyw w Chrzanowie. Jako ciekawostkę warto również dodać, że przed laty ten sam parowóz jeździł po ziemi milickiej. Mamy więc do czynienia ze wzruszającym powrotem do domu.Krośnicka Kolej to jedna z niewielu czynnych kolei wąskotorowych zachowanych w Polsce. Uruchomiona została 25 maja 2013 r.Krośnicka Kolej Wąskotorowa to również idealne miejsce dla grup szkolnych, które swój pobyt na kolejce często łączą z ofertą Ośrodka Edukacji Ekologicznej w Krośnicach, uczestnicząc w licznych warsztatach.W budynku stacji głównej znajduje się Centrum Informacji Turystycznej oraz bar kolejkowy. Obok dworca ustawione są dwa ekspozycyjne parowozy. Nieopodal stacji głównej znajduje się wiata grillowa, staw rekreacyjny z miejscem przeznaczonym do kąpieli, czynnym w miesiącach lipiec-sierpień, wypożyczalnia łódek i rowerów wodnych oraz plac zabaw i strefa dzieci (dmuchańce, suchy basen, autka akumulatorowe, łódeczki-padlery).

Krośnicka Kolej Wąskotorowa
ul. Parkowa 30
56-320 Krośnice
tel. 71 74 000 55
e-mail: info@kolejka.krosnice.pl
www.kolejka.krosnice.pl

poniedziałek, piątek: 8:00 – 16:00
sobota – niedziela: 10:00 – 18:00

 

Ścieżka Przyrodnicza „Stawy Krośnickie”

Ścieżka ma formę pętli o długości 9 km. Prowadzi głównie groblami 11 stawów należących do kompleksu Zakładu Rybackiego w Krośnicach, który podlega Państwowemu Zakładowi Budżetowemu „Stawy Milickie” w Rudzie Sułowskiej. Są to obręby hodowlane, zatem można się poruszać tylko wyznakowaną ścieżką uzgodnioną z w/w zarządcą terenu (dwa stawy – Grunda i Policki znajdują się poza zasięgiem ścieżki przyrodniczej).

Ścieżkę można pokonywać pieszo lub rowerem w zorganizowanych grupach pod opieką przewodnika. Oznakowana jest malowanymi na pniach drzew białymi kwadracikami wielkości 10×10 cm, z zieloną przepaską po przekątnej.

OPIS ŚCIEŻKI

Dojście (dojazd) do ścieżki przyrodniczej to około 1,5 km drogi, w części utwardzonej, wiodącej od ulicy Kolejowej w Krośnicach (w pobliżu stacji PKP). Prowadzi nią oznakowany na czerwono szlak pieszy oraz na czarno szlak rowerowy, które pozwalają tu dotrzeć z Centrum Edukacyjno Sportowo Turystycznego w Krośnicach.

Na końcu ul. Kolejowej mijamy dwa XIX wieczne domy z bloczkowej rudy darniowej. Jest to praktycznie jedynie dziś widoczna pozostałość po zakładzie hutniczym, który zajmował się wytopem żelaza z rudy występującej płytko pod darnią, zazwyczaj w postaci ziarnistej, tworzącej się w warunkach stałej wilgotności. Jeszcze po wojnie ta część wsi była nazywana Rudą Krośnicką a część południowa Kuźnicą Krośnicką. Obecnie nazwy te są w zaniku. Istnienie zakładu hutniczego było nieodłącznie związane ze stawami, gdyż to miejsca eksploatacji rudy stały się miejscem zakładania zbiorników wodnych.

Mijamy XIX-wieczne domy z rudy darniowej i idziemy w kierunku nieczynnego już stawu Zapasowego i stawu Chełm. Dochodząc do granicy lasu kierujemy się na prawo i po 100 m docieramy do stawu Chełm. Następnie idziemy groblą na wschód – po stronie prawej ciągnie się staw Chełm, zaś po lewej mamy podmokły las olchowy (niegdyś sięgały aż dotąd stawy Zimochowy) – mijamy kolejne stare dęby i docieramy do betonowego przyczółka oraz mnicha spustowego skąd rozciąga się panorama na staw Chełm. Stąd idziemy śrόdleśną drogą (dawna grobla) dalej na wschόd i po 500 m dochodzimy do kolejnego punktu widokowego – roztacza się tu widok na staw Duża Przystań (po prawej) i staw Wrzosowy (po lewej) ze stanowiskiem chronionej i rzadkiej rośliny wodnej – grzybieni białych; stawy połączone są śluzą, na ktόrej widnieje data jej budowy – rok 1934. Jest to też dogodne miejsce do obserwacji ptakόw przez lunetę.

Mijamy punkt widokowy i niebawem zmieniamy kierunek wędrόwki na pόłnocny; idziemy teraz między stawami – po prawej Mała Przystań (mnich datowany na 1926 r.) i Mały Karol z licznymi stanowiskami salwinii pływającej, natomiast po lewej staw Wrzosowy. Przy końcu stawów Wrzosowego i Małego Karola rozwidlenie drόg, na którym ponownie obieramy kierunek wschodni. Grobla początkowo wiedzie między Małym Karolem (po prawej) a stawem Brzozowym, by po kilkuset metrach doprowadzić nas do Dużego Karola (prawa strona) i stawu Lipsk.

Po dojściu do granic kompleksu stawowego skręcamy groblą na północ. Po stronie lewej mijamy staw Lipsk, a potem staw Graniczny; po stronie prawej płynie rów opaskowy, a nieco dalej rzeka Prądnia (Branda). Na grobli rośnie m.in. kilka potężnych bukόw. Po 1,5 km zmieniamy kierunek na zachodni. Po stronie prawej rozciąga się las mieszany, po lewej mamy największy staw tego kompleksu czyliCzarny Las. Ścieżka przyrodnicza łączy się niebawem z niebieskim i czarnym szlakiem rowerowym. Na grobli rośnie wiele dębów szypułkowych o pomnikowych wymiarach. Las mieszany przechodzi w łęg olszowo-jesionowy – przed wiekami był w tym miejscu staw o nazwie Wilhelmina.

Dochodzimy do miejsca, gdzie z naszą trasą łączy się dodatkowo czerwony szlak pieszy. Drogowskazy pokazują kierunek do Pomnika Myśliwego i Polany Hubertusa, my jednak kierujemy się na południe i dochodzimy do punktu widokowego skąd można obserwować stawy Czarny Las i Zofia. Mijamy stawy i wkraczamy w podmokłe lasy – olsy i łęgi. Na granicy stawu i lasu, tuż przy drodze stoi najpiękniejszy, pomnikowy okaz dębu szypułkowego. Dalej po drodze mijamy kilka kanałόw doprowadzających i odprowadzających wodę ze stawów. Powoli lasy stają się bardziej suche i przechodzą w grądy i bory mieszane. Po stronie lewej ukryte wśrόd koron drzew znajduje się gniazdo myszołowa – ptasiego drapieżcy. Wkrόtce zamykamy pętlę i wracamy na zachόd w kierunku stacji kolejowej w Krośnicach.

Podczas wędrówki po ścieżce warto zwrócić uwagę na:

1. Kolejne stadia sukcesji czyli zarastania zbiornikόw – na poszczegόlnych stawach widać różne stopnie sukcesji.
2. Stare pomnikowe dęby.
3. Datowane urządzenia wodne np. mnichy.
4. Stanowiska wodnych roślin chronionych.
5. Różne typy lasów.
6. Gniazdo myszołowa.
7. Zabytkowe domy z rudy darniowej (wzniesione w 1876 r.).

 

Przystanek nr 1. Nad potokiem

Znajdujemy się nad leśnym potokiem o nazwie Struga Czatkowicka (zwanym też w górnej części jako Potok Dziewiętliński), na skrzyżowaniu dróg leśnych. Potok ten, biorący swoje początki na stokach morenowych Wzgórz Krośnicich, za Dziewiętlinem, jest jednym z potoków, który zasila w wodę stawy, za pomocą kanałów zwanych doprowadzalnikami. Poniżej stawów potok zbiera wodę kanałami zwanymi odprowadzalnikami a następnie przepływa przez Czatkowice i uchodzi do Prądni, dopływu Baryczy.

Otaczają nas różnogatunkowe lasy liściaste, dąbrowy i olszyny. W maju zobaczymy przy drodze kwiaty jaskółczego ziela. Od tego miejsca skręcając w prawo w kierunku przystanku nr 2 rozpoczynamy spacer po ścieżce. Na schematycznej mapce terenu przedstawiono zarysy poszczególnych stawów, których jednak z tego miejsca nie widać. Jednak lepiej jest posiadać ze sobą własną mapkę terenu choćby taką jaka jest załączona do niniejszego opisu ścieżki. Warto w tym miejscu wspomnieć, że w okresie wiosennym (kwiecień-maj) w okolicznych lasach na odcinku od dawnej rybakówki do Strugi Czatkowickiej wyprowadza swe lęgi kilkanaście gatunków drobnych ptaków leśnych (które jednak w gęstwinie łatwiej usłyszeć niż zobaczyć).

 

Przystanek nr 2. Zastawka przy dawnym stawie Zapasowym

Dawny niewielki staw o nazwie Zapasowy obecnie zarasta lasem olszynowym, który zwłaszcza wczesną wiosną jest podtopiony wodą. Wiosną zobaczymy na wodzie kwiaty kosaćca żółtego. Poziom wody utrzymuje niewielki mnich tj. urządzenie do piętrzenia wody w stawach: w części pionowej właściwy poziom piętrzenia gwarantują włożone w prowadnice mnicha drewniane deski tzw. szandory, natomiast odpływ wody umożliwia część pozioma mnicha – tutaj jest to kanał wodny pod drogą, na której się znajdujemy.

Odcinek tej drogi to właściwie grobla dawnego stawu. Woda odpływa dalej w kierunku północnym – rowem przez las opisany wcześniej.

Po przejściu do przodu niewielkiego odcinka znajdziemy się nad pierwszym stawem hodowlanym o nazwie Chełm. W najbliższym otoczeniu można spróbować rozpoznać różne gatunki roślin przydrożnych i nadwodnych. Zwłaszcza późną wiosną aż do jesieni najwyższe rośliny to trzcina i pałka, które mogą zasłaniać wtedy widok na lustro wody i utrudniać obserwację ptaków wodnych. Pływające ptaki najlepiej więc oglądać od początku marca do końca maja. Najczęściej oprócz łysek będą to najpospolitsze gatunki perkozów i kaczek. Do ich obserwacji wskazana jest lornetka albo lepiej – luneta na statywie. Z tego miejsca ptaki te najlepiej obserwować w godzinach rannych lub popołudniowych gdyż w południe może nas oślepiać słońce.

 

Przystanek nr 3. Rampa przy stawie Chełm

W pobliżu rośnie stary dąb szypułkowy o obwodzie 623 cm – pomnik przyrody – jeden z kilku okazałych drzew jakie mijaliśmy idąc drogą, która stanowi jednocześnie groblę stawu Chełm. Z rampy (betonowego pomostu) można ogarnąć wzrokiem cały staw, jednak do obserwacji ptaków wodnych (wymienionych wcześniej), których większość w okresie lęgów pływa w pobliżu łanów i wysp trzcinowych na przeciwległym krańcu stawu Chełm, jest już niezbędna wspomniana wcześniej luneta obserwacyjna.

W maju i czerwcu, przy zachowaniu ciszy, w pobliskich wąskich pasach szuwarów można usłyszeć śpiew trzciniaka i trzcinniczka, które budują na trzcinach swe gniazda, a także śpiewy ptaków leśnych: zięby, pierwiosnka, piecuszka i innych.

Do rampy umocowana jest łódź rybacka, która służy rybakom do kontroli stawu oraz rozwożenia paszy dla ryb. Kołki wbite w dno stawu oznaczają miejsca w których wysypywana jest karma. Korzystanie z łodzi bez zgody rybaków jest zabronione. Po stronie południowej rampy znajduje się typowy mnich, którym woda ze stawu wypływa: od poprzedniego różni się tym, że posiada dwa rzędy szandorów. Zabronione jest i grozi niebezpieczeństwem dotykanie jakichkolwiek części mnichów oraz łodzi rybackich!

W pobliżu rośnie okazały krzew wierzby szarej (okaz żeński) a nieco dalej na wschód – mokradło śródleśne, będące w istocie zarośniętą przez pokrzywy, paprocie, turzyce i inne rośliny wodno-błotne – dawną zatoką pobliskiego stawu Duża Przystań. Od północy rośnie młody las olszynowy. Jeszcze w XVIII stuleciu lustro wody tego stawu dochodziło bezpośrednio do grobli stawu Chełm. Jednak na skutek zarastania – naturalnego procesu sukcesji roślin zachodzącego na płytkich jeziorach – odsunęło się o kilkaset metrów. Wędrując do przystanku 4 będziemy mogli zobaczyć kolejne stadia zarastania naturalnych jezior niejako „od tyłu”, począwszy od lasu a skończywszy na lustrze wody.

 

Przystanek nr 4. Staw Duża Przystań

Już wędrując od nr 3 do nr 4 idziemy wzdłuż stawu Duża Przystań jednak lustro wodne jest zarośnięte kępami turzyc, trzciny, pałki a także kępkami grzybieni białych. Ponadto w wielu miejscach wyrosły krzewy wierzb. Staw ulega wypłycaniu i zarasta roślinnością.

Po stronie zachodniej mamy młody, miejscami podmokły las olszynowy. Nasz przystanek (nr 4) znajduje się w okolicy istniejącego przepływu wody poprzez mnich z datą 1934 do stawu Wrzosowy, którego w tym miejscu widzimy niewielki fragment, gdyż jest to południowa zatoka zarosła palką wąskolistną i trzciną pospolitą. Idąc dalej naszą drogą zobaczymy, że właściwie znajdujemy się na grobli między stawami Duża Przystań i Wrzosowy (Wrzosowiec). Kiedy po około 150 m dojdziemy do drugiego mnicha z datą 1926, możemy wreszcie podziwiać panoramę stawu Duża Przystań choć obserwacja ptaków zwłaszcza około południa jest utrudniona. Często tu jednak można zobaczyć czaple siwe, a w okresie przelotów również czaple białe, a w okresie wiosny usłyszeć z oddali donośny głos bąka.

Legendy mówią, że w miejscu w którym rozciąga się staw stał niegdyś potężny zamek książąt Sapiehów, a ludowa ballada głosiła że:

Wiele set lat już zabrał burz dziejów dawny czas

Od kiedy na Przystani wysoki zamek stał

Bogactwo oraz przepych do dzisiaj w pieśniach brzmi

Potężny pan z drużyną swą mieszkał w nim.

Nie wiadomo dlaczego zapadł się pod wodę. Nocami można jednak napotkać widmo dziewczyny w białych szatach, może ukochanej lub żony księcia. Niekiedy pojawia się też postać młodego myśliwego i oboje przechadzają sie w poświacie księżyca. O ile historia nic nie mówi o takim zamku, to w legendzie znalazły pewnie echo rządy księżej Sapiehy w pobliskim Cieszkowie w XVIII wieku.

 

Przystanek nr 5. Rozwidlenie dróg nad stawem Wrzosowym

Od przystanku nr 4 podążaliśmy drogą na północ mając po lewej (zachodniej) stronie drogi mamy staw Wrzosowy (w części zasłonięty smugami olszyn), a po prawej (wschodniej) stronie – najpierw Małą Przystań a następnie Mały Karol.

Od przystanku nr 4 podążaliśmy drogą na północ mając po lewej (zachodniej) stronie drogi mamy staw Wrzosowy (w części zasłonięty smugami olszyn), a po prawej (wschodniej) stronie – najpierw Małą Przystań a następnie Mały Karol. Obydwa te dwa stawy silnie zarastające szuwarami, głównie trzciną pospolitą i pałką wąskolistną. Podobnie jak wcześniej na Dużej Przystani oglądaliśmy kolejne stadia zarastania płytkiego zbiornika wodnego przez roślinność aż po porośnięcie go lasem olchowym. Na olchach można czasami zobaczyć ślady żerowania bobra.

Z rozwidlenia dróg znów widać ładną panoramę stawu Wrzosowego natomiast po wschodniej stronie staw Mały Karol. Przy ostrożnym zbliżaniu się do nich można obserwować kaczki i perkozy z bliska. Na stawie Wrzosowym przy można często wiosną zobaczyć lęgową parę rzadkich łabędzi krzykliwych (choć może być też na innym stawie). Po stronie północnej widać stary las olszynowy (ok. 80-letni).

Dla pieszych grup istnieje możliwość skrócenia powrotu z wycieczki przez skręt w lewo i marsz północną groblą stawu Wrzosowiec do przystanku nr 12, skąd już blisko do punktu wyjścia. To tzw. mała pętla ścieżki przyrodniczej – długości 4 km. Ścieżka przyrodnicza skręca natomiast w prawo, groblą między stawami Mały Karol (po prawej) i Brzozowy (po prawej) a następnie Duży Karol (po lewej) i Lipsk (po prawej) do przystanku nr 6.

 

Przystanek nr 6. Rozwidlenie dróg nad stawem Duży Karol

Staw Duży Karol bywa w okresie letnim opróżniany z wody i wtedy na świeżym błocie pojawiają się ptaki siewkowe np. pojedyncze czajki, sieweczki, brodźce leśne lub brodźce samotne; swymi dziobami poszukują bezkręgowce, które stanowią ich pożywienie. Taki opróżniony z wody staw staje się dla ptaków podczas przelotów ważnym miejscem postoju – namiastką wybrzeża morskiego.Po dotarciu do kolejnego rozwidlenia dróg na wschodnim krańcu stawu Duży Karol, przed skrętem w lewo (na północ) warto podejść około 100 m groblą w prawo aby, już za mnichem z rokiem budowy „1925”, zobaczyć piękny okaz starego dębu szypułkowego – pomnika przyrody – o obwodzie 634 cm.

Takie dęby mogą nam pozwolić określić jak stary jest staw: gdyż musi mieć tyle samo lat co grobla, a ta z kolei musi mieć przynajmniej tyle samo lat co rosnący na niej dąb. By określić wiek dębu konieczny byłby mikronawiert do środka drzewa, który pozwoliłby dokładnie policzyć słoje, odpowiadające rocznym warstwom przyrostu drzewa.

Po powrocie do rozwidlenia dróg udajemy się w kierunku północnym, mając po lewej staw „Lipsk” a po prawej smugę zadrzewień wzdłuż rowu opaskowego.

 

Przystanek nr 7. Stawy Lipsk i Graniczny

Staw Lipsk liczy około 40 ha powierzchni, jednak ponad połowa jest zarośnięta szuwarami i olszą, w których regularnie gniazdują żuraw, bąk, błotniak stawowy, łabędź niemy i gęgawa. Trasa ścieżki przyrodniczej biegnie groblą, na jej wschodniej skarpie mijamy kępy konwalii majowej i skrzypów leśnych.

Już bliżej kolejnego stawu o nazwie Graniczny pojawiają się okazałe buki pospolite tworzące luźny szpaler (drzewa o obwodach kolejno 320, 290, 245, 325 cm). Od kolejnego stawu – zwanego Graniczny – oddziela go wąska, zarośnięta grobla, na której w pobliżu mnicha rośnie konwalijka dwulistna. Na stawie Granicznym, liczącym blisko 30 ha, w tym lustra wody do 15 ha, częściej niż na poprzednich stawach na wodzie pływają pospolite gatunki kaczek (krzyżówka, głowienka i czernica).

Tak dotarliśmy do najbardziej oddalonego punktu na ścieżce przyrodniczej a zarazem do granicy stawów krośnickich. Dalej na wschód widać już fragmenty łąk, odłogów i pól uprawnych oraz można dojrzeć zabudowania wsi o nazwie Kotlarka. Znajdują się one już po drugiej stornie rzeki Prądni, zwanej też Brandą – kolejnej rzeki, której wody zasilają stawy. Ma ona początek koło Goli na Wzgórzach Twardogórskich a uchodzi do Baryczy koło Milicza. Od Kotlarki dobrze nadaje sie do spływów kajakowych.

 

Przystanek nr 8. Wschodnia zatoka stawu Czarny Las

Po obejściu stawu Granicznego dochodzimy do wschodniego skraju stawu Czarny Las, którego ta część zarosła zupełnie szuwarami (bliżej trzciną, dalej palką wąskolistną) dlatego widoczność jest mocno ograniczona.

Po prawej stronie drogi, która teraz stanowi północną groblę stawu rośnie las nadleśnictwa Milicz (na słupku oddziałowym widzimy numerację oddziałów 3/12 i 3/15. Na terenie leśnym widzimy młodnik brzozowo-olszowy i liczne krzewy kruszyny, czeremchy pospolitej, porzeczki czarnej, leszczyny, maliny, jeżyny oraz pojedyncze kaliny i pnącza dzikiego chmielu. Jednak jeszcze w XVIII wieku i tu znajdował się staw o nazwie Willelmina.

Staw Czarny Las, na północnej grobli którego się znajdujemy, jest największym akwenem w kompleksie Krośnice, zwanym popularnie Czarne Stawy. Sam Czarny Las liczy 112,3 ha powierzchni ogroblowanej (w tym 93,4 ha lustra wody). Co roku na jesień woda w stawie jest opuszczana podczas odłowów. Samo opróżnianie wody zajmuje 11 dni. Na ponowne napełnienie (przy dobrych warunkach wodnych) potrzeba aż 25 dni.

 

Przystanek nr 9. Węzeł szlaków nad stawem Czarny Las

Zatrzymujemy się w miejscu skrzyżowania grobli z biegnącą na północ drogą leśną z oznakowaną trasą rowerową. Stąd można najlepiej zobaczyć ogrom największego stawu w kompleksie stawów krośnickich.

Sama grobla jest porośnięta pojedyncze stare sosny, oraz dęby szypułkowe – pomniki przyrody – o obwodach od 380 do 500 cm. Można też tu spotkać jałowca pospolitego. W maju, na północnym skraju grobli zakwitają: konwalia majowa oraz rzeżucha gorzka i pojedynczo rosnące kosaćce żółte.

Na lustrze wody można oglądać różne gatunki ptaków wodnych, a jesienią, gdy staw jest opróżniany z wody, liczne gatunki ptaków siewkowych. Na niewielkiej zadrzewionej wysepce położonej na środku stawu albo też dalej w lesie zwykle przesiaduje bielik, który od czasu do czasu zrywa się do lotu wypatrując zdobyczy w stadach ptactwa wodnego (gęsi, kaczek). W okresie wiosennym, dla odstraszania kormoranów i czapli, bywa montowany tzw. samopał, z którego regularnie dochodzi huk wystrzału. W okresie jesiennym na stawie mogą odbywać się polowania.

Warto stąd podejść szlakiem 0,5 km na północ do tzw. Grobu Myśliwego. Upamiętnia on tragiczną śmierć leśniczego Schwartza, zabitego na polowaniu przez rannego jelenia. Pomnik został zbudowany w latach 30. w kształcie megalitycznego grobowca w typie dolmenu. 200 m dalej, po lewej stronie stronie drogi znajduje się polana Hubertus a niej wiata myśliwska koła łowieckiego „Darz Bór” – miejsce odpoczynku. Łowiectwo odgrywa ważną rolę w redukcji pogłowia zwierzyny pozbawionej naturalnych wrogów. Tradycyjnie duże polowania organizowane są w okolicy święta patrona myśliwych – świętego Huberta – które przypada na 3 listopada.

 

Przystanek nr 10. Staw Zofia

Zbiornik o powierzchni blisko 40 ha jest w połowie zarośnięty mimo, że w latach 70. XX w. był dość gruntownie pogłębiony o czym świadczą duże wyspy ziemne na środku stawu. Kierujemy się na południe groblą między stawami Czarny Las a Zofia.

Z początkowej części grobli rozciąga sie dobry widok na oba stawy. Różne gatunki ptaków wodnych można obserwować z bliska na Zofii alei ptaki na Czarnym Lesie zwykle są dużo dalej od nas. Jednak w okresie przelotów ptaków wodnych na Czarnym Lesie gromadzą się stada różnych gatunków kaczek (w tym najwięcej krzyżówki), stada różnych gatunków gęsi, także łabędzi niemych i łabędzi krzykliwych. Na grobli między obu tymi stawami rosną bardzo stare okazy dębu szypułkowego chronionego jako pomnik przyrody.

 

Przystanek nr 11. Mokradła Czarnego Lasu

Z drogi widać jedynie niewielkie fragmenty rozległych mokradeł jakie znajdują się w południowej części zarastającego szuwarami stawu Czarny Las. To ostoja jelenia, dzika oraz stałe miejsce lęgowe żurawia. Tu też dobrze są widoczne kolejne stadia sukcesji roślinności wodnej. Rozległe dawniej turzycowiska zarastają trzciną pospolitą lub pałką wąskolistną, następnie pojawiają się krzewy wierzb (głównie wierzby szarej) następnie olszy czarnej.

Las olszynowy to ostatnie stadium sukcesji jaka trwa od wielu lat na wszystkich zbiornikach wodnych kompleksu stawów krośnickich. Po drodze mijamy kilka kanałów doprowadzających i odprowadzających wodę ze stawów. Dalej na południe lasy stają się bardziej suche i przechodzą w grądy i bory mieszane.

 

Przystanek nr 12. Rozgałęzienie dróg leśnych

Trzy drogi leśne wyznaczają granice trzech oddziałów leśnych Nadleśnictwa Milicz. W oddziale nr 45 rośnie starodrzew sosnowy, nr 46 to ponad stuletnia dąbrowa a oddział 47 to – najbliżej drogi – olszyny wyrosłe na zachodniej części dawnego stawu Wrzosowy.

Natomiast dalej na południe – fragmenty starej dąbrowy oraz kolejne olszyny wyrosłe w miejscu zlikwidowanych dawniej stawów. Kierując się do punktu wyjścia (przystanek nr 1) zwróćmy uwagę na rozległe tereny rolne porosłe trawą,położone na zachód od lasu– to łąki kośne, pastwiska i odłogi – miejsce żerowania zwierzyny leśnej, żurawi, rzadziej dzikich gęsi.

Opracowanie tekstu o ścieżce Ewald Ranoszek, Włodzmierz Ranoszek.

 

Wypożyczalnia rowerów

Park Wodny „Krośnicka Przystań”
ul. Sanatoryjna 9, 56-320 Krośnice
tel. 71 38 28 181
e-mail: info@gosir.krosnice.pl
www.gosir.krosnice.pl

 

źródło: Niesamowity Dolny Śląsk – Poradnik Turystyczny, turystyka.krosnice.pl

Komentarze

komentarzy